Pseudovestleg luksusliv + ymse leirlivsbilete

Mange bloggarar byrjar bra, med lange serier av innsiktsfulle artiklar og innlegg og ein god personleg stil, før dei forsvinn heilt og berre oppdaterast særs sporadisk. Slike sporadiske oppdateringar manifesterar seg som regel i form av orsakingar; bloggaren skriv om kor lei seg han/ho er for ikkje å oppdatera oftare. Dette er ei felle eg ikkje har lyst til å gå i, men dagens første innlegg er i grenseland.

Saka er den at internettilgongen i Budongoskogen er suboptimal, og at både research til innlegg og opplasting av bilete såleis tek frykteleg lang tid. Førre innlegg vart skrive på ein internettkafe i Masindi, og var ei tolmodsprøve av dimensjonar. Stoda etter at eg no har somla vekk minnepinnen min er desto verre, så eg valde å avstå frå oppdateringar i staden for å levera suboptimalt.

Denne helga er eg derimot i Kampala - hovudstaden i landet. Her finst det straumtilgong heile døgeret, innlagt vatn, trådlaust breiband og restaurantar med belgisk øl. Det er mogleg å leva nesten som ein vestleg europear igjen; og eg nyt det i fulle drag. Eg skjøttar såleis mine sjølvpålagte bloggpliktar betre enn eg gjer i felt.

Dette markerar eg først ved å visa dykk nokre bilete eg har teke i felt dei siste par-tre vekene.

Eg trur dette dyret er ein afrikansk sivette, Civettictis civetta (Schreber, 1776). Stikk i strid med kva mange trur er dei ikkje kattedyr, men er nærare i slekt med genetter og fossaer (kjend frå storfilmen Madagaskar), mangustar og hyenar.

Kameleon. Eg har fleire bilete, men dei sparar eg til eg eventuelt har ei sikker artsbestemming.

Det finst minst fire artar Psychodidar på feltstasjonen - Clogmia albipunctata (Williston, 1893), Psychoda spp. og ein art eg trur høyrer til i slekta Brunettia. Dette er så vidt eg kan sjå C. albipunctata.

I tillegg til Psychodidae samlar eg òg andre dyr. Dette er eit tusenbein i gruppa Polydesmida; ei gruppe Per Djursvoll ved Bergen Museum er ekspert på.

Svartkvit kolobus, Colobus guereza

Hunting high and low

Pretty fly for a white guy

Denne gule gugga er sannsynlegvis slimsopp, men ikkje siter meg på det.

Denne sjimpansen slappar av og gjev meg mogleik til å avfotografera hans samankrølla vesle sjimpansepenis.

Vekesdyret: Papio anubis

Internettilgong er litt av ein bøyg i Uganda. Difor kjem vekesdyret for førre veke først i dag. Eg kan ikkje anna enn å beklaga primat-sentrismen som har prega bloggen i det siste, men sjølv om eg ser mykje spanande her er det ganske avgrensa kva eg både kan ta gode bilete av og skriva fornuftige ting om. 

Bavianar - slekta Papio - er ei lita gruppe afrikanske apar som lever i relativt ope landskap. Dei vert som regel klassifisert anten som fem ulike artar eller ein art med mange variantar, avhengig av kva slags artsomgrep ein føretrekk (Zinner et al. 2009). Den vidast utbreidde forma er olivenbavianen, Papio anubis (Lesson, 1827), som førekjem i 25 ulike land, inkludert Uganda (Cawton Lang 2006).

Det er ganske stort overlapp mellom bavianane og menneska sitt kosthald, sannsynlegvis sidan me begge er primatar som evolverte i savannemiljø i løpet av dei siste fire millionar åra (Zinner et al. 2009). Dei lokale baviangruppene ved feltstasjonen her i Budongo er difor viktige konkurrentar for føde - skadedyr som nyttar ein kvar mogleik dei får til å plyndra matforsyningane våre. Me er såleis veldig påpasselege med å legga slåer for dørene her - sjølv om bavianar kan opna lukka dører, har dei foreløpig ikkje den teknologiske innsikta til å opna ein enkel lås.

Referansar:

Cawton Lang, K.A. (2006). Primate Factsheets: Olive baboon (Papio anubis) Taxonomy, Morphology, & Ecology . Tilgjengeleg frå http://pin.primate.wisc.edu/factsheets/entry/olive_baboon. Vitja 3. juli 2010
Zinner, D., Groeneweld, L.F., Keller, C & Roos, C. (2009). Mitochondrial phylogeography of baboons (Papio spp.) – Indication for introgressive hybridization? BMC Evolutionary Biology, 9, 93